Etymologia i pochodzenie Ukrainy

Niewielu z nas zdaje sobie sprawę, że „ukraina”, nim stała się Ukrainą, była pojęciem oznaczającym graniczne rejony geograficzne, a zatem znajdujące się u kraja, z brzegu, na skraju państwa. Można powiedzieć, że każdy kraj miał swoją ukrainę. Opowiemy dzisiaj o fascynujących dziejach tego słowa i jego ewolucji.

Sięgając do źródeł

Rdzeń słowotwórczy słowa „ukrainy”, czyli „kraj” w języku prasłowiańskim oznaczał coś urojonego. I kolei końcówka słowa (w językoznawstwie nazywana sufiksem) „ina” służyła i służy nadal do oznaczania nazw przestrzennych. Zatem w sensie czysto językowym ukraina powinna być rozumiana jako po prostu wydzielony (wykrojony) kawałek ziemi.

Średniowiecze

W XII wieku w kronikach ruskich słowo to zostało użyte do oznaczenia ziemi pogranicza. Warto pamiętać, że w tamtym czasie tereny dzisiejszej Ukrainy były nazywane „Rusią” lub, w późniejszych czasie, „Małą Rusią”, zaś przodkowie dzisiejszych Ukraińców, przez wieki nazywani byli „Rusinami”.

Wiek XVI i XVII

Po raz pierwszy urzędowo nazwa „Ukraina” została użyta za czasów pierwszej Rzeczpospolitej w tytule konstytucji sejmowej „Porządek ze strony Niżowców i Ukrainy”. To mniej więcej w tym czasie zaczęto używać słowa „Ukraina” już jako nazwy własnej, odnoszącej się do krainy nad dolnym i środkowym Dnieprem. Początkowo obejmowała ona tylko województwo kijowskie i czernichowskie.

Kolejne wieki

Po rozbiorach Polski, terytorium dzisiejszej Ukrainy zwane było najpierw Małorosją, a następnie Noworosją. Nazwy te były używane aż do dwudziestego wieku.

Jak widać „Ukraina” ma długą historię i była rozumiana bardzo rozmaicie. Zapraszamy do lektury kolejnego artykułu już w przyszłym tygodniu!

W międzyczasie odwiedź naszą stronę: https://dreman.pl/pracownicy-ukrainy/.